Στο OperaLab, πιστεύουμε πως η βάση της διδασκαλίας του κλασσικού τραγουδιού έγκειται στη μελέτη και στην εφαρμογή των αρχών της Ιταλικής Σχολής τραγουδιού. Παρ’όλα αυτά θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι καθίσταται αδύνατο να διατηρήσουμε άθικτη αυτήν την κληρονομιά για τους εξής λόγους:
- Η “ηλικία” της Ιταλικής Σχολής Τραγουδιού: Η χρυσή εποχή χρονολογείται αρκετούς αιώνες πίσω, στον καιρό του Bel Canto. Ποιος δάσκαλος, σήμερα, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι γνωρίζει την σχολή αυτή από την πηγή της; Αυτή τη στιγμή (εξαιρουμένων κάποιων τραγουδιστών) υπάρχουν μόνο απόγονοι μαθητών που είχαν το προνόμιο να μελετήσουν υπό τη επίβλεψη των Garcia, Lamperti, Marches και άλλων διάσημων ονομάτων της τέχνης του τραγουδιού. Αυτοί οι μαθητές, οι οποίοι είναι συχνά ηλικιωμένοι, κατέχουν τη γνώση του τραγουδιού και γνωρίζουν φωνητικές ασκήσεις που αξίζει να μελετηθούν λόγω της πολύτιμης καταγωγής τους. Όμως οι δάσκαλοι αυτοί δεν ήρθαν ποτέ οι ίδιοι σε κατά πρόσωπο επαφή με τους δασκάλους που συνήθως αναφέρονται ως αντιπρόσωποι της Ιταλικής Σχολής. Κάθε δάσκαλος προσαρμόζει και συνεπώς τροποποιεί τις ασκήσεις και τις μεθόδους, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η αρχική τους εκδοχή καθώς και η έννοια της ακρίβειας, της κατανόησης και της διαβίβασης της παράδοσης αυτής.
- Η ιδιαιτερότητα της διαβίβασης των αρχών του Bel Canto: Η Ιταλική Σχολή του Bel Canto ήταν βασισμένη στην εμπειρική διδασκαλία και οι αρχές της διαβιβάζονταν κατ’ευθείαν μέσω της μίμησης. Ο μαθητής πολύ συχνά κατοικούσε στο σπίτι του Δασκάλου του με αποτέλεσμα να έχει συνεχή επαφή με την τέχνη του «Όμορφου Τραγουδιού». Ο Δάσκαλος κατά την διάρκεια πολλών ετών δεν εστιάζει μόνο στη φωνητική εξέλιξη του μαθητή του αλλά και στις διαφορετικές πλευρές της προσωπικότητας του. Οι μαθητές που εξελίσσονταν αργότερα σε δασκάλους έφεραν μαζί τους την παράδοση που μεταδιδόταν κατ’αυτόν τον τρόπο, δηλαδή από στόμα σε στόμα για χρόνια. Πώς μπορούμε όμως, στη σημερινή εποχή, να προτείνουμε αυτή τη μέθοδο στους μαθητές τραγουδιού; Αυτή η μέθοδος φωνητικής διδασκαλίας θα πρέπει να εξελιχθεί και να προσαρμοστεί ανάλογα στα σημερινά δεδομένα.
- Η αναγκαιότητα της προσαρμογής της φωνητικής διδασκαλίας στις σημερινές απαιτήσεις και συνθήκες: Οι παραδόσεις του Bel Canto διαμόρφωναν τις φωνές σε σχέση με την οπερατική τέχνη του Bellini, του Donizetti, του Gluck, του Mozart, του Rossini και των προγόνων τους. Οι συνθέτες που ακολούθησαν αυτών δημιούργησαν σταδιακά ένα φωνητικό ύφος το οποίο απαιτούσε διαφορετικές φωνητικές ιδιότητες (Βερισμός, Wagner) ή για παράδειγμα έργα στα οποία ο τραγουδιστής θα πρέπει να ξέρει πως να «μιλάει τη μουσική». Οι παραδόσεις και οι οδηγίες του Bel Canto χάθηκαν. Αντί οι τραγουδιστές να μελετάνε το τραγούδι από την αρχή σε συνδυασμό με την φυσιολογική εξέλιξη των φωνητικών τους οργάνων, εκείνοι επέβαλαν στον εαυτό τους την ανώτατη δυνατή φωνητική πίεση στο ξεκίνημα της καριέρας τους. Όταν οι τραγουδιστές αυτοί έχασαν τη φωνή τους, δεν άλλαξαν την διδακτική τους μέθοδο αλλά άρχισαν να διδάσκουν οι ίδιοι για να μπορέσουν να ζήσουν. Από εκείνη τη στιγμή μέχρι και σήμερα, βλέπουμε πολλές φορές «δασκάλους» να αναφέρονται, χωρίς να έχουν το δικαίωμα, στην Ιταλική σχολή τραγουδιού με αποτέλεσμα να διαβιβάζουν λανθασμένες και επικίνδυνες αρχές. Αυτοί οι καθηγητές διαμόρφωσαν με τη σειρά τους μαθητές και καθηγητές χωρίς καμία έγκυρη αρμοδιότητα και συνεχίζουν ακόμα να καταστρέφουν τις φωνητικές δυνατότητες διαφόρων νέων τραγουδιστών.
Μας φαίνεται, λοιπόν, απαραίτητο να βασιστούμε στις καλύτερες αρχές της Ιταλικής Σχολής Τραγουδιού και να προσθέσουμε διάφορα νέα δεδομένα (άγνωστα στην εποχή του Bel Canto) καθώς και τα αποτελέσματα ερευνών διαφόρων κορυφαίων παιδαγωγών, έτσι ώστε να εμπλουτίσουμε με αυτόν τον τρόπο τη μέθοδο διδασκαλίας μας και να την προσαρμόσουμε στις σημερινές απαιτήσεις της φωνητικής τέχνης.
- Η μέθοδος που αναπτύσσεται στο OperaLab επικεντρώνεται στα εξής σημεία:
- Τη μελέτη και την κατανόηση των φωνητικών μηχανισμών και τη διατήρηση της φωνητικής υγείας.
- Την σωματική στάση και την αναπνοή, το Passaggio και τις διαφορετικές φωνητικές περιοχές, την πραγματική «κάλυψη» (cover) της φωνής, την ευθυγράμμιση και την καθαρότητα των φωνηέντων.
- Η ακριβής αναγνώριση της φωνητικής κατηγορίας κάθε τραγουδιστή και η άμεση εκπαίδευσή του στην κατηγορία αυτή.
- Η μελέτη και η γνώση του πραγματικού του ρεπερτορίου και η εφαρμογή του.
- Η ολική και πολυμορφική εκπαίδευση, προσαρμοσμένη στις σημερινές απαιτήσεις και συνθήκες.
- Την πρακτική εφαρμογή των θεωρητικών γνώσεων.
- Η μέθοδος που αναπτύσσεται στο OperaLab χρησιμοποιεί διδακτικά «εργαλεία» και ασκήσεις από:
- Την Ιταλική Σχολή τραγουδιού (Caruso, Garcia Fils, Lamperti, Marchesi, Novikova, Romani)
- Την Σκανδιναβική Σχολή Τραγουδιού (Bjoerling, Bratt, Flagstad, Hislop, Ingebjart-Isene, Nilsson, Svanholm, Lindquest, Vennard)
- Την παιδαγωγική μέθοδο επιλεγμένων καθηγητών.